Wyłączne prawa do prowadzenia rokowań i brak wyłącznych praw

Na świecie stosuje się głównie dwa systemy uznania: przyznawanie wyłącznych praw do rokowań największemu związkowi zawodowemu (np. w Stanach Zjednoczonych) i przyznawanie praw do rokowań „najbardziej reprezentatywnym związkom zawodowym” (np. w Belgii, Francji, we Włoszech i w Holandii).

Wyłączna reprezentacja w rokowaniach jest typowa dla systemów opartych na rokowaniach na szczeblu przedsiębiorstwa. Należy jednakże zauważyć, że pojęcie to znane jest również w krajach, w których rokowania są prowadzone na szczeblu branży przemysłowej. Także reprezentacja nie wyłączna jest również znana w krajach, w których dominują rokowania na szczeblu przedsiębiorstwa, takich jak Japonia, czy Wielka Brytania.

Systemu reprezentacji nie wyłącznej (istniejącego np. w Belgii, Francji, we Włoszech), nie należy mylić z sytuacją, w której związki zawodowe uznane przez pracodawcę lub pracodawców za przedstawicieli różnych kategorii pracowników łączą się dla celów prowadzenia wspólnych rokowań z jednym pracodawcą.

W sytuacji, gdy związkowi zawodowemu uznanemu przysługuje wyłączne prawo rokowań zbiorowych, inne związki zawodowe (np. mniejszościowe) nie muszą być koniecznie pozbawione prawa reprezentowania swoich członków w sporach i przy innego typu indywidualnych skargach, a także prawa do występowania w imieniu swoich członków przed sądami pracy lub podobnymi organami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>