Reprezentatywność związków zawodowych w prawie i praktyce

W większości krajów europejskich struktura rokowań zbiorowych na szczeblu gałęzi przemysłu, a także podział związków według kryteriów wartości ideologicznych, politycznych i religijnych, doprowadziły do przyjęcia zasady przyznawania praw do rokowań zbiorowych kilku „(najbardziej) reprezentatywnym związkom zawodowym” na szczeblu krajowym i ich filiom w danej gałęzi przemysłu.

Podstawowym mechanizmem jest wzajemne uznanie dla celów rokowań zbiorowych, chociaż mogą istnieć również pewne dodatkowe wymagania natury formalnej lub prawnej. W Belgii, aby organizacja pracowników mogła prowadzić rokowania i była zdolna do zawarcia umowy zbiorowej na szczeblu krajowym i branżowym, potrzebne jest jej uznanie przez rząd. Układy zbiorowe, negocjowane na szczeblu centralnym w ramach Krajowej Rady Pracy lub na szczeblu branżowym w Komisjach Parytetowych, mogą wejść w życie tylko wtedy, gdy zostaną podpisane przez wszystkie organizacje reprezentowane w tych organach. Wymaga to wystarczającej woli negocjowania po obu stronach, nawet jeśli nie można zobowiązać uznanych organizacji do prowadzenia negocjacji i/lub/ podpisania umowy.

We Francji, zgodnie z ustawą z 8 kwietnia 1948 r., zmienioną w 1966 r., reprezentatywność kilku organizacji pracowniczych w ramach rokowań zbiorowych na krajowym szczeblu między-zawodowym jest ustalana w drodze decyzji rządowej. Jednak prawo francuskie przewiduje kryteria określania reprezentatywności związku zawodowego w przypadku gdy inne związki domagają się uznania. Jeżeli negocjacje odbywają się na szczeblu przedsiębiorstwa, pojawia się problem reprezentatywności organizacji. Jest on rozwiązywany przez sądy lub przez administrację pod kontrolą sądów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>