Reprezentatywność związków zawodowych w prawie i praktyce cz. II

We Włoszech i Wielkiej Brytanii, brak jest wymagań prawnych czy też formalnych dla uznania związków zawodowych. Obydwa systemy są oparte na zasadzie dobrowolności i sprawę wzajemnego uznania stron dla celów rokowań zbiorowych pozostawia się samym stronom. We Włoszech w sektorze prywatnym nie ma formalnego systemu uznawania związków zawodowych dla potrzeb rokowań zbiorowych. Dostęp do tych rokowań, przynajmniej w zasadzie, może mieć każda organizacja. Jednak najważniejsze układy zbiorowe są w praktyce negocjowane przez najbardziej reprezentatywne związki zawodowe na szczeblu krajowym. W Wielkiej Brytanii brak jest wymogów prawnych czy też kryteriów dotyczących reprezentatywności związków. Uznanie związku zawodowego dla celów rokowań zbiorowych jest wyłącznie sprawą woli pracodawcy (pracodawców).

W niektórych krajach, dla takich celów jak reprezentacja organizacji w krajowych organach konsultacyjnych (Krajowe Rady Społeczno-Ekonomiczne), istnieją czasem formalne mechanizmy uznania.

W Belgii, w zależności od typu organizacji i celu uznania, reprezentatywność wszystkich organizacji jest badana na podstawie kryteriów, które są w praktyce określane przez rząd lub są zawarte w przepisach prawnych.

W Holandii, dla celów konsultacji na szczeblu krajowym, większość decyzji w sprawie reprezentatywności organizacji jest podejmowana przez ministra spraw socjalnych po konsultacji z Radą Społeczną i Ekonomiczną (Social and Economic Council – SEC). SEC opracowała w 1954 roku tzw. „Wytyczne dotyczące reprezentatywności”, zmienione w 1977 roku, które są nie tylko stosowane przez samą Radę przy określaniu reprezentatywnego charakteru organizacji pracodawców i pracowników, ale również przez rząd, we wszystkich sprawach, w których musi on wyznaczyć przedstawicieli organizacji w różnych organach publicznych.

W Danii, formalne uznanie reprezentatywności związków zawodowych odbywa się przy zastosowaniu różnych kryteriów, praktyk i tradycji. Dotyczy to tych wszystkich organizacji, które chcą zasiąść w takich komisjach konsultatywnych jak Rada Szkolenia Zawodowego ([Vocational Draining Council), Krajowy Urząd Rynku Pracy (National Labour Market Board) i Rada Środowiska Pracy (Working Environment Council).

W Hiszpanii, prawo delegowania przedstawicieli do niektórych instytucji tworzonych przez rząd zależy głównie od spełnienia prawnie ustanowionego kryterium ilościowego, opartego na wynikach wyborów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>