Przygotowywanie obiektywnych kryteriów do negocjacji cz. II

Ta prosta procedura stosowana była w jednych z najbardziej skomplikowanych negocjacji, jakie kiedykolwiek miały miejsce, tj. podczas Konferencji Prawa Morza. W pewnym momencie kwestia sposobu podziału działek górniczych na dnie morza doprowadziła do impasu w rozmowach. Zgodnie z projektem porozumienia połowa działek miała być eksploatowana przez firmy prywatne, a druga połowa przez przedsiębiorstwo – organizację górniczą, której właścicielem byłaby Organizacja Narodów Zjednoczonych. Ponieważ prywatne firmy z bogatych krajów dysponowały technologią i wiedzą pozwalającą na wybór najlepszych działek, biedniejsze kraje obawiały się, że przedsiębiorstwo otrzyma tereny gorsze.

Przyjęto rozwiązanie, zgodnie z którym prywatna firma, chcąca wydobywać bogactwa naturalne z dna morza, przedstawi przedsiębiorstwu dwie propozycje działek. Przedsiębiorstwo wybierze dla siebie jedną i udzieli firmie licencji na drugą. Firma nie będzie wiedziała, którą z nich otrzyma. Będzie więc to dla niej bodziec do zaproponowania równie obiecujących działek. Ta prosta procedura zaprzęga ekspercką wiedzę firmy do pracy dla wspólnego celu.

Wybór jakiejś odmiany procedury „jeden tnie, drugi wybiera”, uznanej przez strony za uczciwą, powinien być wynegocjowany zanim określą one swoje role w tej procedurze. Na przykład w sprawie rozwodowej zanim podjęta zostanie decyzja, przy kim zostają dzieci, rodzice mogą uzgodnić prawo do spotkań z dziećmi każdego z nich. Daje to każdemu z nich bodziec do takiego ustalenia praw odwiedzin, które oboje uznają za uczciwe.

Gdy rozważasz rozwiązania proceduralne, pamiętaj o innych podstawowych sposobach rozstrzygania różnic: zmianie kolejności decydowania, losowaniu, oddaniu decyzji komuś innemu itd.

Zmiana kolejności może być najlepszym sposobem podziału spadku między wielu spadkobierców. Później, jeżeli chcą, mogą dokonać wymiany. Mogą również przed ostatecznym zaakceptowaniem podziału dokonać podziału tymczasowego, aby przekonać się, jak może on wyglądać. Ciągnięcie losów, rzut monetą czy inne formy losowania są z zasady uczciwe. Wynik może być nierówny dla wszystkich, ale każda ze stron miała równe szanse.

Oddanie komuś innemu podstawowej roli we wspólnej decyzji to dobrze znana procedura, mająca nieomal nieograniczoną liczbę odmian. Strony mogą uzgodnić przekazanie określonego pytania ekspertowi, aby uzyskać poradę lub decyzję. Mogą zwrócić się do mediatora z prośbą o pomoc. Mogą również przedstawić sprawę arbitrowi, który samodzielnie podejmie decyzję obowiązującą strony.

W baseballu stosowany jest w sporach płacowych „arbitraż ostatniej najlepszej oferty”. Arbiter musi wybrać między ostatnimi ofertami obu stron. Procedura ta, zgodnie z jej założeniem, jest sposobem wywierania presji, aby strony formułowały rozsądniejsze propozycje. W baseballu oraz w tych stanach USA, w których ta forma arbitrażu jest przymusowa w sporach płacowych pracowników sektora publicznego, daje ona więcej porozumień niż stosowanie tradycyjnego arbitrażu. Jednak strony, które nie mogą osiągnąć porozumienia, stawiają czasami arbitra przed bardzo nieprzyjemnym wyborem między dwiema ekstremalnymi ofertami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>