Procedury dobrowolne i obowiązkowe – ciąg dalszy

W Europie poszczególni pracodawcy nie musieli podejmować decyzji o uznaniu, gdyż dla związków zawodowych właściwym interlokutorem było zawsze zrzeszenie pracodawców. Uznawało ono związek zawodowy w imieniu wszystkich swoich członków. Stanowisko danego pracodawcy, wynikało z zaangażowanego w rokowania ze związkiem zawodowym faktu jego przystąpienia do zrzeszenia pracodawców.

Podejście woluntarystyczne wynikało też z branżowej struktury związków zawodowych. Ograniczyła ona problemy związane z uznaniem, będące następstwem kolidujących roszczeń kilku związków zawodowych. W większości krajów centralne organizacje (po stronie pracodawców i pracowników) miały wystarczającą władzę i wykazywały niezbędną elastyczność, aby uzgodnić między sobą wszelkie istotne problemy dotyczące rozwiązywania sporów na tle uznania.

Ustawodawstwo administracyjne procedur i zasad uznania związków zawodowych i prowadzenia z nimi rokowań istnieją w krajach Ameryki Północnej, w niektórych krajach Ameryki Łacińskiej, jak Argentyna, Honduras, Meksyk i Azji – Pakistan i Filipiny. W krajach Ameryki Północnej obowiązkowe uznanie zostało wprowadzane dlatego, że decyzja ta dotyczy głównie indywidualnych przedsiębiorstw. Mieszana struktura związków zawodowych powoduje liczne spory o uznanie, a organizacje centralne często nie są dość silne aby narzucić swoje zdanie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>