Ocena reprezentatywności

Domniemanie reprezentatywności – istnieje jedynie w odniesieniu do związków zawodowych pracowników i dotyczy organizacji afiliowanych przy pięciu wielkich centralach związkowych: C.G.T., C.F.D.T., C.G.T.-F.O., C.F.T.C. i C.F.E.-C.G.C. (rozporządzenie 1966). Organizacje te korzystają z niepodważalnego domniemania reprezentatywności we wszystkich dziedzinach.

Związki zawodowe określonych kategorii – reprezentatywność związku zawodowego ocenia się w danym czasie i zakresie. Według Sądu Kasacyjnego kryteria te nie zawsze występują łącznie.

Reprezentatywność oceniana jest na szczeblu, na którym wymagane jest jej istnienie: krajowym międzyzawodowym (Rada Administracyjna Kas Zabezpieczenia Społecznego): regionalnym dla ogółu pracowników (Regionalny Komitet Gospodarczy i Społeczny): branży działalności jeśli chodzi o negocjacje branżowe: przedsiębiorstwa jeśli chodzi o wybory delegata załogi.

Taka sama procedura jest stosowana w odniesieniu do związków zawodowych poszczególnych kategorii. Organizacja związkowa może negocjować jedynie w imieniu tych kategorii pracowników, które według swojego statutu może reprezentować i wobec których została uznana za reprezentatywną. Przykłady:

– reprezentatywność na szczeblu krajowego związku zawodowego strażników budynków i portierów nie świadczy o reprezentatywności UFT8, przy której jest afiliowany:

– możność działania związku zawodowego danej kategorii należy badać w świetle jego statutu: C.G.C. nie może zobowiązywać ogółu pracowników:

– związek zawodowy uznany za reprezentatywny w swojej kategorii, lecz nie na szczeblu branży, może uczestniczyć w negocjacjach układu branżowego jako obserwator (farmaceuci zarządzający prywatnymi i państwowymi zakładami szpitalnymi): rozwiązanie takie zostało przyjęte w 1976 roku, a następnie odrzucone.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>