Metody regulacji reprezentatywności – ciąg dalszy

Regulacja reprezentatywności w porozumieniu generalnym ma tę zaletę, że łatwo ją aktualizować, jeżeli wymagają tego zmiany zachodzące w ruchu związkowym i w organizacjach pracodawców. W Polsce ta metoda regulacji została zastosowana w toku negocjacji „Paktu o przedsiębiorstwie państwowym”. Uczestnicy tych negocjacji sami zadecydowali bowiem o tym, kto może wziąć w nich udział i podpisać trójstronne porozumienie, nazwane „Paktem o przedsiębiorstwie państwowym w trakcie przekształcania”.

Uchwała Nr 7/94 Rady Ministrów w sprawie powołania Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych przewiduje możliwość określenia organizacji reprezentatywnej także w drodze aktu indywidualnego. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 3 tej uchwały Prezes Rady Ministrów, na wniosek Komisji, może powołać w jej skład przedstawicieli innych związków zawodowych i organizacji pracodawców, niż wymienieni przez uchwałę imiennie.

Zaletą metody aktu indywidualnego jest to, że umożliwia ona podejmowanie określonych działań w zbiorowych stosunkach pracy (w tym przypadku włączenie do Komisji) tym organizacjom, które nie spełniają wprawdzie kryteriów reprezentatywności, oznaczonych w ustawie, jednakże de facto odgrywają istotną rolę w zbiorowych stosunkach pracy. Kooptacja nie powinna jednak być dokonywana poprzez indy- widualne decyzje organów administracji Państwa, lecz w trybie porozumienia uczestników Komisji Trójstronnej. W przeciwnym razie uzasadniony byłby zarzut arbitralności decyzji, która jest nie do pogodzenia z zasadą równego traktowania wszystkich związków zawodowych i organizacji pracodawców przez władze państwowe.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>