Dyrekcja Stosunków Pracy

Zaraz po drugiej wojnie światowej ministerialne decyzje oraz pisma okólne uściśliły reguły, według których należy określać reprezentatywność. Położono szczególny nacisk na niezależność związku i jego patriotyczną postawę w okresie okupacji.

Ustawa z 11 lutego 1950 r. przyjęła te właśnie kryteria, by określić które organizacje należy zaprosić do udziału w dyskusji i negocjacjach układów zbiorowych mających podlegać rozszerzeniu. Kryteria te zostały też wykorzystane dla określenia reprezentatywności organizacji związkowych w przedsiębiorstwie, w trakcie wyborów delegatów załogi i członków komitetu przedsiębiorstwa.

Następne dwie decyzje, jedna z 13 marca 1947 r., druga z 8 kwietnia 1948 r., podpisane przez przewodniczących rady i ministrów pracy, określiły pewien procent (25% albo 10%), jaki musi osiągnąć ilość członków w organizacjach związkowych w stosunku do liczby zrzeszonych wr każdej kategorii zatrudnionych i ogółem w zawodzie by móc uczestniczyć w negocjacjach układów zbiorowych. Należy dodać, że jedynie krajowe organizacje związkowe pracowników, afiliowane przy jednej z czterech głównych konfederacji (C.G.T.1, C.G.T.-F.O.2, C.F.T.C.3 i C.F.E. – C.G.C.4 jeśli chodzi o kadry kierownicze), będą uznane za najbardziej reprezentatywne z punktu widzenia prawa do zawierania krajowych układów zbiorowych pracy dotyczących głównych branż gospodarczych.

Ponadto, zgodnie z powołaną decyzją, minister pracy otrzymał prawo do oceny reprezentatywności organizacji związkowych nie afiliowanych, zaproszonych do negocjacji poszczególnych rozdziałów krajowych układów zbiorowych o ogólnym zasięgu, dotyczących pracowników określonej kategorii lub też krajowych układów zbiorowych o ograniczonym zasięgu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>